Stagiaire

Al 30 jaar werk ik in wat ze noemen de ondersteunende dienstverlening van het West fries gasthuis. Op het Klinisch Chemisch Laboratorium doen wij onderzoeken in allerlei lichaamsvochten. Mede met de resultaten van dit onderzoek kunnen artsen hun diagnose stellen of een ziekteproces of behandeling volgen.

We doen ook de bloedafnames in de kliniek en wandelen dan met flinke pas achter een prik-kar door de gangen van het WFG. We hebben dan een kort contact met de patiënten die we prikken, maar ook met de verpleging en artsen.

We moeten weleens zoeken naar de verpleging om infusen stil te zetten of vragen te stellen over de afname. Uit een enquête kwam een aantal jaren terug naar voren dat de verpleging weleens moeite had met de communicatie met het Laboratoriumpersoneel.

Daarom werd een werkgroep ‘Communicatie’ samengesteld.

Deze groep, waar ik ook in zit, probeert ieder jaar een aantal afdelingen waar wij contact mee hebben te bezoeken en te bespreken of en welke problemen zich voordoen in de communicatie en of daar een oplossing voor te zoeken.

Soms gaan we naar een afdeling waar we eigenlijk denken dat alles goed gaat, maar pratende voort komen we toch altijd wel op iets wat weleens irritatie geeft of wat er veranderd zou kunnen worden om processen te verbeteren.

In mijn vrije tijd loop ik weleens in de loopgroep van av Hollandia met Marian Hes.

Zij is verpleegkundige en toen ik vertelde over deze werkgroep kwam het plan naar voren om eens een keer ‘in elkaars keuken te kijken’.

Marian vroeg het aan bij haar leidinggevende en we prikten een datum. 1 maart werd de dag dat ik met haar meeliep in uniform als ‘stagiaire’. In dit verhaal probeer ik een beeld te geven van hun werk als verpleegkundige.

Ik weet niet meer precies de volgorde door de vele indrukken van die dag, maar ik doe een poging om het allemaal te vertellen. Ik noem buiten Marian om geen namen. De patiënten noem ik op fictief kamernummer.

We hadden er erg veel zin in, maar ik vond het wel spannend. Ik hoopte dat ze niet teveel van me zou verwachten en het viel gelukkig mee. Ik keek alleen mee en hield af en toe wat vast. Ik was als het ware haar derde duim.

Ik werd heel vriendelijk verwelkomd in het team dat achter de computer kroop om HIX te openen en luisterde naar de meiden van de nachtdienst. De nachtdienst had het erg druk gehad, de bellen bleven maar rinkelen uit hun pivots. Dit zijn apparaten waarop ze de bellen horen van de patiënten, meteen zien op welke kamer en het is ook mogelijk om ermee te bellen en te praten met de patiënt. De nachtdienst had al een lijstje gemaakt wie welke patiënt zou verzorgen en wie ‘de oudste’ was van die dag. Op de computerkarren  zaten de medicijnen in bakjes verdeeld per patiënt van iedere verpleegkundige.

In HIX kon Marian zien wat er met de patiënt moest gebeuren en ze schreef dit op haar lijstje die ze de hele dag bij zich droeg. Ze maakte daarop aantekeningen als ze opdrachten kreeg van de artsen of collega’s.

‘De oudste’, dat is degene die de leiding had op die dag, vroeg aan iedereen of ze wisten wat ze moesten doen en of ze het aankonden. Wij hadden eerst vijf patiënten, maar er werden er twee overgenomen door een echte stagiaire.

En daar gingen we dan de gang op, pakten de computertafel en de rijd bare bloeddrukmeter en stapten de kamer binnen. “Goedemorgen meneer 55, hoe is het nu met U? “ vroeg Marian. “Ik had U ook al gezien in mijn weekenddienst”

Het ging iets beter met meneer, de bloedsuikers waren volgens hem niet meer zo hoog.

Hij zat nog wel aan dezelfde aantal liter zuurstof.

We deden een bloedsuikermeting met het POCT apparaat, die zag er inderdaad goed uit. De stand van de insulinepomp werd veranderd omdat de waarde nu onder de 10 was. De stand van de pomp werd ingesteld naar wat de waarde van de suiker was.

De routine functiemetingen werden gedaan. Dit zijn de bloeddruk, hartslag ademfrequentie, temperatuur en soms ook het gewicht. Dat was bij hem belangrijk omdat hij plastabletten had gekregen.

De waarden werden in HIX gezet en ook moest de SIT score gedaan worden. Dit is een score die komt uit de waarden en de indruk die de patiënt geeft op de verpleegkundige. Als zij zich zorgen maakt om de patiënt, wordt dit geregistreerd en heeft dat invloed op de score. Dan moet daar wat mee gedaan worden door de artsen. Maar dit keer was de score goed.  We overlegden met de patiënt of hij wilde douchen en hoe laat dat moest gebeuren.

De volgende patiënt was op zich mobiel. Ze moest alleen afgekoppeld worden van opvangzakken voor urine uit de nefrodrains (dit zijn drains die gelegen zijn in het nierbekken om de urine af te laten lopen). ' s Nachts worden er grote zakken aangekoppeld maar overdag gebruikt men beenzakjes. Deze zijn een stuk kleiner dus  men moet deze overdag legen in het toilet. Dat deed deze mevrouw zelf.

We deden de functies en de score die weer goed was. Mevrouw 49 kreeg handdoeken en kon zichzelf lekker gaan douchen. De tijd schoot al aardig op en we moesten voortmaken, want we hadden een gesprek om 9 uur met meneer 53 en de arts. Zijn vrouw en dochter waren daar ook bij aanwezig, maar hij wilde Marian er ook bij hebben. Dat scheen wel gebruikelijk te zijn, handig ook als de verpleegkundige weet wat er gezegd is.

Meneer was net vorige week naar huis en had met huisarts afspraken gemaakt om niet meer behandeld te worden. Geen ziekenhuisopname meer. Helaas was dat niet goed gecommuniceerd met de huisartsenpost met het gevolg dat toen meneer op een avond erg benauwd werd deze niet een huisarts eropaf stuurden, maar een ambulance. De broeders hadden hem gevraagd of hij mee wilde gaan en meneer was op dat moment zo benauwd dat hij bang was om te stikken. Dus ging hij mee om weer aan de zuurstof te kunnen. De angst had op dat moment het verstand overheerst. Thuis had hij geen zuurstof omdat hij rookte, dan mag dat gewoon niet voor gevaar van explosies.

De dochter gaf aan dat haar vader toch blij was dat hij er nog was en nu kwam de vraag of hij echt niet meer levensrekkende behandelingen zou willen.

De arts nam de tijd om meneer alles uit te leggen en meneer kon ook vertellen hoe het heeft kunnen gebeuren dat hij toch opgenomen was. De arts kwam met het voorstel dat hij met een geestelijk verzorger kon praten over deze levensvraag.  Dat wilde hij graag en Marian schreef op dat zij dat ging regelen.

Zijn vrouw verzorgde hem en de dochter gaf aan dat dit de laatste tijd best zwaar was. Meneer had  een longontsteking en zat aan een infuus met antibiotica. Hij zou nog zwakker zijn na de ziekenhuisopname. Voorgesteld werd dat meneer in een verpleegtehuis aan zou kunnen sterken of thuishulp zou kunnen aanvragen.

Daar mocht hij over nadenken en overleggen met zijn vrouw en dochter.

Ik vond het heel mooi hoe dit gesprek verliep en heb heel veel bewondering voor het respect en rust waarmee dit gesprek gevoerd werd. Dit was wel het moment wat mij het meeste raakte.

We gingen weg en de arts bleef nog even napraten. Marian belde de geestelijk verzorger en we gingen weer naar meneer 55 om te douchen. Afkoppelen van het zuurstof en de stekker van het infuus eruit. Kleren uittrekken met een infuus was ook een kunst. Ik kon toen even een helpende hand bieden, want de zakken vloeistof moesten door de mouw heen.

Meneer kon zelf douchen, dus hadden wij de handen weer vrij om medicijnen te geven aan mevrouw 49 en afspraken in de computer zetten. Steeds weer uitslagen, afspraken en handelingen in de computer registreren. Een verpleegkundige zit veel tijd achter de computer. Maar zo kun je wel alles opzoeken en terugvinden wat er gedaan is of afgesproken.

En ondertussen ging de telefoon een aantal keer en kwam een collega iets vragen of moest er iets gecontroleerd worden van medicijnen. Infusen die aangehangen worden moeten namelijk altijd gecontroleerd worden door een tweede persoon. Het was al over tienen dat we ons kop koffie konden drinken. De echte stagiaire was die dag voor het laatst en trakteerde gebak wat ze zelf gemaakt had, Heerlijk !! Samen koffie drinken was niet echt mogelijk omdat de bellen gingen.

Een dame op de afdeling hield het personeel behoorlijk bezig. Er is veel verschil tussen patiënten hoeveel aandacht ze nodig hebben of denken te hebben.

Tijdens de pauze kwam ondersteunend personeel zich even melden zoals geestelijk verzorger (die is altijd zo snel!) en een verpleegkundige die een infuus ging vervangen.

En de arts-assistenten stonden te popelen om de patiënten door te spreken met diens verpleegkundige. In hun kamer zaten de vier zaalartsen achter hun computer en zij bespraken met Marian haar patiënten van die dag. De afspraken werden in de computer gezet. Mevrouw 49 mocht naar huis, papieren voor de apotheek werden door de arts geregeld.

Meneer 55 mocht langzaam afbouwen van zuurstof.

De insuline werd aangepast naar de bloedsuikerwaarden.

Meneer 53 zou gevraagd worden wat hij wilde na zijn antibiotica kuur, naar verpleeghuis of thuis met verzorging.

De geestelijk verzorger was op dat moment nog in gesprek met hem.

Marian schreef alles op wat zij voor haar patiënten moest regelen, weer een afvinklijstje.

De artsen gingen daarna naar de patiënten om hen op de hoogte te brengen van afspraken. Om 11 uur had een verpleegkundige een gesprek en dus werden de pivot aan Marjan overgedragen.

Na het gesprek met de geestelijk verzorger kwamen de artsen met Marjan naar meneer 53 om hem nog een keer de mogelijkheden te melden.

De man was zeer realistisch en koos er zelf voor om aan te sterken in een verpleeghuis. Maar dat wilde hij wel nog doorspreken met zijn familie.  Daar had hij nog tijd genoeg voor. En zo werd het zomaar tegen enen dat we een broodje gingen eten. Tijdens het eten legde ik uit waarom ik op de afdeling was. Ik kreeg mee dat zij de samenwerking met het KCL als prettig ervaren. het enige wat ze wilden doorgeven was dat ze het niet fijn vonden dat uitslagen doorgebeld werden op de nummers die in HIX achter de patiënt in de de computer staan. Deze nummers zijn van de pivots. Je kunt er mee bellen, maar het geluid is niet zo goed. Je kunt zo fouten in de hand werken.

Beter is het om de zaalartsen te bellen of 7460. Dat wilde ik graag even doorgeven hoor, bij deze.

Na het eten werd het to do lijstje afgewerkt, was er weer een gesprek en dus weer een dubbele pivot op zak. Een mevrouw moest op de postoel. Zij wilde naar het hospice, maar ook euthanasie. Men vroeg zich af of het hospice daaraan mee zou werken. Mevrouw was erg ziek en kon nog net op de po stoel komen zitten. In de hoek stond een standaard met haar pruikje. Ik zat me af te vragen hoe het haar zou staan. Nu had ze her een der nog een plukje haar. Ik denk dat ze te moe was om het op te zetten, het kan je dan ook niet meer schelen hoe je eruit ziet.

De SEH belde dat er een patiënt opgehaald moest worden. Deze man was nog maar net drie dagen thuis en toen ging het niet meer goed. We reden een bed uit een kamer, maakte hem op en reden naar de SEH. Op SEH lag hij al aan het zuurstof en we namen hem mee met de zuurstof fles aan het bed.

De man werd in de kamer gelegd die nog maar net leeg was en werd aan het zuurstof gelegd van de kamer. De gasfles werd opgeslagen in een kist in een aparte ruimte voor de veiligheid.

Een alarm ging af van een infuus van een man die zijn stekkers zelf eruit had getrokken om met zijn visite in een aparte ruimte te kunnen praten.  Hij vergat dat er dan allerlei alarmen afgaan. In paniek reed hij vlug met zijn infuuspaal naar zijn kamer. Marjan wees hem op een kamer waar hij aangesloten  kon blijven aan het lichtnet. Kon hij weer verder met zijn gesprek.

De “oudste van die dag” had al aangegeven aan Marian dat ze een speciale handeling kon doen bij een patiënt onder haar toezicht zodat ze die bekwaamheid weer kon aftekenen.

Een man had een PICC en deze ligt vast met een soort knijpertje die weer gefixeerd is met een speciaal soort pleister op zijn arm. Dit moest vervangen worden en dat moet heel steriel gebeuren. Het wordt niet veel gedaan, dus Marian stond wat onwennig aan het bed. Gelukkig ging het goed en werd het afgetekend.

De nieuwe opname had sondevoeding en Marjan had een nieuwe pomp besteld bij het FIS. Deze kwam al snel en kon een nieuwe zak voeding aan de nieuwe pomp aangesloten worden. De rugtas met pomp van meneer was al meegegeven aan de dochter.

En zo liepen we heel wat stappen over de lange gangen van het WFG.

Ik was zeer onder de indruk over hoe het gaat op de afdeling oncologie en heb diep respect voor de toewijding waarmee zij hun werk doen.

Iedere patiënt krijgt aandacht en respectvolle behandeling en dat lijkt me soms best wel moeilijk.

Marian, bedankt dat ik deze dag jouw “stagiaire” mocht zijn en bedankt collega’s van Marian voor het warme ontvangst.

Na deze dag reed ik op de fiets naar huis en was ik extra blij dat ik zo gezond tegen de wind in kon fietsen met de gedachte: Wat is er mooier dan gezondheid?