illegaal

Ik ging met mijn familie een weekendje weg naar onze zus in Frankrijk.

We gingen met het vliegtuig, omdat dat zo ontspannen reist volgens Ellie.

Ik heb een paspoort waar een foto op staat dat ik nog donker haar heb. Dat haar is nu heel licht geworden en niet meer geverfd. Ik verbaasde me erover dat ze zagen dat ik het was. Daar deden ze niet moeilijk over.

Als je met het vliegtuig reist moet je inchecken, daarna door de douane en daarna je ticket af laten scheuren. Een heel ritueel waarbij ze allemaal streng kijken en heel goed in je paspoort kijken.

  Ik ging er heel ontspannen naartoe. De eerste dame keek even goed in mijn paspoort en ging ermee naar haar collega.  even overleggen en samen kwamen ze terug. Weet u dat uw paspoort verlopen is? Ja, dat wist ik wel, maar hij mag toch in Europa 5 jaar verlopen zijn?  Ik had dat ergens gehoord en meteen opgeslagen en voor waar aangenomen.

De vrouw achter de balie zocht de regels hierover in de computer. Niet te vinden natuurlijk. Ze maakte een notitie voor de douane en ik mocht door, maar ze zei dat het eigenlijk niet de bedoeling was. We mochten doorlopen en ik voelde de ogen van de familie op mij gericht. Oh oh, wat stom om je paspoort te laten verlopen.

  De familie keek gespannen toe hoe ik door de douane zou komen. Bij de douane was de aantekening aangekomen en ik  mocht wel door na wat gesmoes met collega’s en  strenge blikken op mijn papieren.

  Nog een tijd wachten voor het vliegtuig klaar stond en ja hoor, bij de controle van de ticket werd weer gezien dat het paspoort verlopen was. Mijn broers en zussen waren al doorgelopen en stonden gespannen toe te kijken om te zien of ik er doorheen kwam. Het duurde dit keer wel lang. Ze was nogal vasthoudend. De vrouw was erg verbaasd dat ik door de controle was gekomen en keek boos naar me en zei dat ze het deze keer door de vingers zou zien, maar dat het eigenlijk echt niet mocht. Met mijn paspoort in mijn hand ging ik de trap op van het vliegtuig en een zucht van verlichting ging door de groep familieleden.

  Het weekendje was geweldig leuk. Een mooi feest ter ere van de verjaardag van zus Ellie en zwager Ko. Het was mooi weer en we hebben veel gewandeld. En heel veel gepraat met elkaar over van alles en nog wat en  vooral veel over vroeger.

  Voor je het wist was het weekend weer om en was het tijd om naar het vliegveld te gaan.  Het was weer spannend om de weg terug aan te vangen met het verlopen paspoort. Ik zei al tegen mijn zus dat ze me misschien niet naar huis lieten gaan en dat ik dus misschien langer zou moeten blijven.

  Bij het inchecken zagen ze het verdorie meteen weer. Ze zijn geslaagd voor oplettendheid. Ze vroegen hoe ik in Frankrijk was gekomen en wanneer hoe het kon dat ik met het vliegtuig naar Frankrijk was gekomen met een verlopen paspoort. Ik voelde me steeds illegaler worden. Ze ging weer overleggen met een collega, ik was weer de laatste die door de incheck balie kwam. Ze nam het afscheurstrookje  van mijn heenreisticket in beslag, want dat zou voor haar een bewijs zijn dat ik door de Nederlandse douane doorgaleten zou zijn. Met een zucht ging ik naar de douane en weer bevloog mij een angstig gevoel,  omdat ik ruimbagage in mijn handbagage had gedaan. Ik had het cadeau mee op de heenweg en terug was mijn bagage niet zo veel meer. Dus besloot ik mijn handtas in mijn weekendtas te doen en mee te nemen als handbagage. Maar net voor de douane drong het tot mij door dat ik deodorant in de tas had en een fles shampoo.  En dat mag natuurlijk weer niet he!

Het werd uit mijn bagage gehaald en in een bak gegooid. Ik voelde me wel erg opgelaten door dit gedoe. Mijn zwager moest zijn schoenen uit doen en nadat hij zijn schoenen weer aanhad gingen we gelaten naar de rest van de groep die ondertussen al bijna in het vliegtuig zat. Gelukkig was het bij de controle van de ticket dezelfde vrouw als bij de incheckbalie. Pffffff, dat scheelde weer een hele discussie. Vlug de trap op en lacherig kwamen we het vliegtuig binnenvallen. Wil, waar is je tas? Oh nee he. Die staat nog bij de douane, want die schoenen moesten uit en het was allemaal zo spannend he.

Dus Wil rende terug  van de trap af, maar werd beneden aangehouden. hij mocht niet meer terug. Gelukkig werd zijn tas uiteindelijk teruggebracht en konden we eindelijk vertrekken. Binnen 100 minuten waren we in Rotterdam.

  Ik ga volgende week naar het gemeentehuis voor een nieuw paspoort met een actuele pasfoto en lange  houdbaarheidsdatum!!