Sterke vrouw

September 2010.

Ik sta in de supermarkt en laat een rouwboeket maken. Dat duurt natuurlijk even voor het klaar is. Ik sta wat te praten met de creatieve verkoopster die er iets heel moois van weet te maken. Naast me komt een mevrouw te staan die hierdoor ook moet wachten. Ze begint te praten en ik kijk haar even aan. Meteen herken ik haar en dat na 40 jaar.

Ik vraag haar of ze Mariska heet. Ze kijkt me aan, ik zie haar denken: wie is dit??

Dan de lach van de herkenning en de verbazing dat we elkaar  nu zo weer ontmoeten.

Ze was mijn buurmeisje op het Verlaat. Toen we peuters en kleuters waren hebben we met elkaar gespeeld.

Helaas ging zij naar een andere lagere school dan ik en raakten we elkaar kwijt.

Bij de bloemen van Deen hebben we een hele tijd staan praten en ze vertelde dat ze in een begeleid wonen project werkte vlakbij mijn huis.

Omdat zij zo gek was op de Biotex plaatjes die ze bij ons altijd kwam luisteren heb ik deze plaatjes gebracht bij haar werk met mijn emailadres erbij.

We hebben wat over en weer gemaild, maar uiteindelijk verwaterde dat. 

Laatst was ik bij een oude buurvrouw en zij vertelde mij dat in het jaar dat ik werd geboren er wel heel veel kinderen op het Verlaat geboren werden.

We gingen het rijtje af en we kwamen tot 10 kinderen. Deze kinderen worden allemaal 50 in 2013.

Ik vond meteen dat ik daar wat mee moest doen en het leek me leuk om deze kinderen weer een keer bij elkaar te kunnen brengen.

Ik zocht dus weer contact met Mariska, want zij was een van die kinderen.

We hebben een datum gesteld en hopen dat iedereen komt.

Om dit even door te spreken ben ik bij haar op visite geweest. We hebben daar wel even over gehad hoor, maar ik heb meer gehoord van wat er allemaal gebeurd was na onze ontmoeting.

Wat kan er gebeuren als je elkaar 3 jaar niet meer gesproken hebt.

Mariska kreeg borstkanker. De tumor werd verwijderd met een borst besparende operatie. Helaas was het toch niet goed en werd de hele borst weggehaald.

En dan de chemokuren van het zwaarste soort.

Ze zou kaal worden, maar voor het zover was heeft ze haar zoontje haar haar eraf laten halen.

Ze is door de hel gegaan die chemokuur heet.

Wat een heftige strijd. Maar ze wist dat ze zou overleven, want ze wist wel meer dingen die ze eigenlijk niet kon weten.

Dus onderging ze alles met de overtuiging dat zij de sterkste was en dat zij zou winnen.

Als je borst eraf moet denk je eerst nog dat het moet en dat je ermee kan leven. Maar voor haar was het, net als voor heel veel vrouwen, toch wel te heftig. Ze besloot dat ze toch voor een borstreconstructie ging. Ondanks de vermoeidheid en misselijkheid ging ze de molen in van  de voorbereidingen van de operatie. De medisch fotograaf heeft haar gefotografeerd, deze hield zich aan een protocol wat eigenlijk had moeten worden herzien. Ze heeft dit aanhangig gemaakt en kreeg gelijk, zodat vrouwen in de toekomst alleen met de delen van het lichaam bloot op de foto gaan die nodig zijn voor de operatie.  En dit is toch weer een geweldige actie van haar om hier werk van te maken, terwijl ze nog in strijd was tegen de kanker. Het is een lang proces geweest waar deuren opengingen en andere met een klap dicht.  Ze heeft als een Sherlock Holmes haar weg gevonden in de medische en juridische wereld. 17 April  hoopt ze dit boek na een jaar dicht te kunnen doen.

Ondertussen is ze geopereerd en heeft ze een borst gekregen die uit haar buikwand gehaald is. Wat toch een prachtige technieken.

Ze is blij met haar borst, blij dat ze haar vernedering aangevochten heeft en blij dat ze 50 geworden is. Ze wordt veel ouder, dat weet ze. Ik geloof ook dat zij meer weet dan ze zou kunnen weten. Dat weet ik gewoon.

Op haar verjaardag lag ze nog op bed na de operatie, maar 31 Mei gaan we haar verjaardag weer vieren met die andere 50 jarige Verlaters. Dat wordt FEEST.

Met half om halve Sarah Abraham.