verpleegkundige

Lieve verpleegster,

Ik kwam je tegen in de fietsenstalling. We begonnen alle twee aan de nachtdienst.

“Hoeveel nachten werk je nog?” vroeg je. Ik moest er nog twee en jij nog eentje.

Maar jij had er dan vier achter elkaar gewerkt. Ik vind de drie nachten die ik moet draaien al veel, heb ook moeite met slapen overdag en met terugkomen in mijn gewone ritme.“ Ik draai liever vier nachten achter elkaar, omdat ik dan de patiënten beter leer kennen. “ zei jij. Ik vond je meteen al zo aardig overkomen en dit bevestigde mijn eerste indruk.

"Is het druk bij jullie op de afdeling?” vroeg ik. Ik had kunnen weten wat het antwoord was, want waar in het ziekenhuis is het nu rustig. Je vertelde dat er mensen met verlof waren, maar niet vervangen werden, waardoor de werkdruk toenam en er collega’s  ziek werden en uitvielen en niet vervangen werden, waardoor er te weinig personeel was om de diensten te draaien en dat de noodoplossingen de kwaliteit van de zorg niet verbeterde. We liepen pratende voort het ziekenhuis in en pakten onze ziekenhuis kleren uit de rekken. We kwamen bijna bij de deur waar ik doorheen ging en jij niet.

“ Maar ik hoop dat ik dit werk nog lang mag blijven doen, want ik vind het wel een heel mooi vak , je ontmoet zoveel mensen en tijdens de verzorging heb je de mooiste gesprekken en dat is zo waardevol!” 
We wensen elkaar een rustige nacht tegen beter weten in.

We gingen ieder ons eigen weg door de eindeloze gangen van het ziekenhuis en ik voelde je warmte en bevlogenheid nog lang nagloeien.

Anja