auticolumn

Rick, onze zoon is autistisch.  Dan gaan dingen weleens anders dan in een ander gezin.

Vakantie dag

Vandaag moest hij drie dingen doen. Naar de kapper, geld omwisselen bij een viswinkel en schoenen kopen. Hij had geld opgehaald met de kerstgroet van zijn boekjes die hij rondbrengt. Hij mocht het kleingeld wel inwisselen bij de plaatselijke viswinkel.

Toen hij uit bed kwam had hij zich gedoucht en had hij zijn haar gewassen. Ik vond dat we eerst naar de winkels konden gaan, maar hij wilde eerst naar de kapper, want hij had zijn haar gewassen voor de kapper. Discussie gesloten. Na de kapper ging hij wat eten en daarna vertrokken we op de fiets. Dit keer reed ik niet in dat moordtempo van hem naast hem, maar bleef mijn eigen tempo rijden. Na een tijdje had hij er pas erg in, keek verbaast achterom en vroeg zich af waar ik bleef.

We kwamen bij de winkel aan en ik begon te praten met de eigenaar. We kregen een kopje in ons handen voor thee. “Maar mam” zei Rick verbaast “ haal dat geld uit je tas, want daar kwamen we toch voor?”  Tja, je gaat toch niet wat anders doen dan waar je voor gekomen bent! Hij herstelde zich en dronk een kopje thee mee, we wisselden het kleingeld voor briefjes en hij was tevreden met het resultaat.

Nu de schoenen nog.  Ik wilde met hem de stad in gaan, maar in het winkelcentrum van de viswinkel was een schoenenzaak en ‘meneer efficiënt’ ging met de kortste route naar de schoenenzaak. We liepen de winkel in, pakten een schoen die we beide mooi vonden en die ook nog zijn maat was. Hij liep naar de verkoopster en zei dat hij een andere schoen wilde, de linker. Ze lachte naar hem en liep naar achter om de schoen te halen.

Ik keek nog even of ik andere schoenen zag, maar Rick trok de rechterschoen aan en even daarna de linker. “De linker is het belangrijkste” zegt hij tegen de verkoopster, “want die voet is groter dan mijn rechter. Scheelt wel anderhalve maat !” De linkerschoen past en hij staat even. “Ja! Dit zit goed. Ik neem ze!” Ik raad hem aan een stukje te lopen en dat doet hij wel maar met tegenzin. Hij had zijn keuze al gemaakt. Keuze uit het eerste en enige paar. Binnen een paar minuten stonden wij alweer buiten de schoenenwinkel. “ Kom mam, naar huis! Gaan we koffie drinken!”  Een meter voor me uit rijdt hij linea recta naar huis.

Thuis zei ik dat mijn ogen achteruit gingen. " Nee hoor mam, " zei hij "je zit stil"