Donderdag kwam ik terug van de vakantie met Petra. Wim haalde mij op bij Petra thuis en in de avond kwamen we thuis. Vlug mijn was in de wasmachine en nog wat dingen regelen, laat naar bed en slecht geslapen en de volgende dag gingen we richting Winterberg.
Wim had een rare week achter de rug met allerlei dingen van
werk en natuurlijk was ik de hele week van huis. Hij was erg moe en had erg
naar deze vakantie uitgekeken. We reden ergens onderin het land toen we beiden overmand werden van de
slaap. We reden van de snelweg af om de auto neer te zetten voor een power nap.
We zagen een parkeerplaats die er behoorlijk leeg uitzag en geen bord van
betaald parkeren dus hopla, de auto op een plekje en motor uit. Even de stoelen
naar achter , kussentje onder de hoofden en binnen een mum van tijd lagen we te
slapen. Ik was wel erg ver weg, was
moeier dan ik dacht van het reizen en Wim net zo. Ik hoorde wat geluiden en
deed mijn ogen open.
Wim! Wordt wakker! gilde ik, “ we moeten hier weg”
Opeens waren er heel veel auto’s om ons heen. De mensen die
daar parkeerden liepen langzaam naar een hoek van de parkeerplaats. Ik voelde een bedrukte sfeer. Ze keken
allemaal niet bepaald vrolijk. Wim werd ook wakker en zette zijn stoel weer
recht , gooide zijn kussen naar achter en startte de auto. we voelden meteen
dat we hier helemaal niet hoorden te zijn.
Het werd steeds drukker op die plek en we konden met moeite de uitgang
van de parkeerplaats bereiken. Een dame in een grijs mantelpak kwam naar ons
toe lopen. Ze keek verbaasd naar ons omdat wij in een tegenovergestelde
richting reden dan de anderen. We deden het raam open. “U wil eruit? “ vroeg ze
met een enigszins paniekerig toontje. “Eh
ja als dat kan graag. “
Ze keek naar de
straat en gebood ons om snel de hoek om te gaan. We draaiden de weg op en zagen
een stoet van auto’s met achteraan een begrafenisstoet van 6 wagens.
Tja, het is meestal wel stil op een parkeerplaats van een begraafplaats,
maar soms …….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten