vakantie Petra

Donderdag is de laatste dag dat ik moet werken voor mijn vakantie begint. Het is een rommelige dag  op het werk en het voelt als een opluchting dat ik naar huis kan fietsen met het idee dat ik de komende weken lekker vrij zal hebben.

Een week thuis, dan een ruime week op vakantie naar Oostenrijk en dan nog een krappe week thuis. We eten pizza en ik settel mij op de bank en doe niets meer. Zie nog wel tegen de vrijdag op, want ik heb mezelf voor het blok gezet om te helpen bij de atletiekbaan bij een sportdag van een middelbare school. Ik ben niet zo goed in kantine juf zijn. Vooral de tosti’s mislukken in die apparaten van de vereniging, ik kan er niet mee omgaan. Maar op de bank bedenk ik dat ik lekker ons eigen tostiapparaat mee zal nemen naar de baan en dat voelt als een opluchting.

Rond elf uur wil ik naar bed gaan en kijk nog even naar de appjes op de mobiel waar ik een berichtje van Petra zie. Ze heeft vakantie, maar de kat, Didier, is erg ziek en moet verzorgd worden dus vraagt ze in haar appje of ik zin heb om komende zaterdag met haar mee te gaan naar Normandië voor een week zodat Justin voor de kat kan zorgen.

Oeps, dat is toch wat. Ik moet snel beslissen en overleg met Wim. Ik besluit om een nachtje erover na te denken, maar eigenlijk weet ik al dat ik het gewoon moet doen.

Petra is niet zomaar een vriendin, het is mijn steun en toeverlaat in moeilijke dagen.  En die zijn er genoeg geweest in al die 40 jaren dat we elkaar kennen. Wat is er dan belangrijker?

Vrijdag sta ik in de kantine boven de tosti’s te bedenken wat ik allemaal moet regelen. Kapper, mondhygiëniste, een zwempak dat ik te leen heb, bibliotheekboeken verlengen, wassen draaien, tas inpakken, en mijn deelname aan de triatlon in Niedorp afzeggen.

Dat vind ik nog wel een dingetje. Ik doe namelijk ieder jaar mee sinds 2010. Was alleen in 2011 geblesseerd.  Connie doet dit jaar voor het eerst mee en ik wil graag de strijd met haar aan. Het is leuk als je met iemand in een wedstrijd zit waarmee je kan sparren.

Maar ik heb het ervoor over om weer een keer met Petra op vakantie te gaan, zodat zij niet alleen hoeft te gaan.

Ik herinner me de keer dat wij samen naar Terschelling gingen met de tent toen wij bijna twintig waren. We hadden de hele week niet meer gezien dan de tent, de supermarkt en het kroegje waar het wel errug gezellig was. En dat het een keer heel hard waaide en we de tentstokken vasthielden.

Dat was ook de laatste keer dat we samen op vakantie waren. 

Wim en Rick brengen me zaterdag ochtend naar Alphen waar zij woont met Justin en Didier.

Didier ziet er erg ziek uit.

Hij heeft alvleesklierontsteking en moet veel pillen slikken. Als een Florence Nightingale ontfermt Justin zich over Didier. Hij twijfelt er geen moment aan dat hij thuis moet blijven voor zijn grote vriend Didier. De intensieve verzorging kan hij niet aan de buurman overlaten.

Petra en ik vertrekken naar Normandië en het huisje is alleraardigst. Een rond gebouwtje waarin van alles  aanwezig is. Het staat helemaal vol met functionele spullen maar ook met beeldjes van duiven. het scheen vroeger een duiventil geweest te zijn.

Een dagje naar Rouen, de stad waar Jean d’ Arc berecht is en op de brandstapel om het leven is gekomen. Er zijn veel kathedralen en de Jean d’ Arc église, een modern gebouw in de vorm van haar hoedje. Daar is een concert waar we bij mogen zijn. Het duurt wel twee uur en we genieten ervan. Mooie muziek, met een sopraan die heel mooi kan zingen.

Volgende dag naar Les Andelys waar we een ruïne bezoeken. Ik heb mijn zwemspullen in de auto en al kijkend over de rand van de ruïne zie ik een zwembad. Daar trek ik een stuk of wat baantjes voor de training van de volgende triatlon.
Petra knipt mijn haar met een keukenschaar.

De derde dag gaan we naar Etretat en zien we de krijtrotsen die zo bekend zijn in Normandië. We klimmen op de rotsen en genieten van het uitzicht en we zitten een tijdje op het kiezelstrand met super kiezels. 

De laatste dag gaan we nergens naar toe en luieren we in de tuin met vlak naast ons tuintje de koeien die grazen.

Ik heb mijn boek uit en lees er nog een van Petra die er 10 mee heeft genomen. En wij, alle twee Bakkertjes, genieten van die lekkere gebakjes van de warme bakker.

De donderdag gaan we weer naar huis omdat ik vrijdag weer met Wim op vakantie  zal gaan. We komen thuis bij Petra en Didier ziet er al heel veel beter uit. Justin is blij dat ik met Petra  mee ben gegaan. Wim haalt me op uit Alphen en ik kijk terug op een zeer leuke en onverwachte vakantie die uit nood tot stand gekomen is.

Welk lot is dat?

Een lot uit de loterij.