19 November 2017
Met
Connie rij ik naar Grootebroek om te crossen. We komen bij het parcours
erachter dat we ons in moeten schrijven bij de voetbalvelden, dus een heel eind
lopen.
We
wandelen ernaartoe en zoeken ons de blubber naar de inschrijving in de kantine
en lopen door een lange gang met de kleedkamers, maar uiteindelijk vinden we de
ruimte ergens om de hoek. Het was niet overduidelijk, maar ach, we hadden
gelukkig de tijd.
Bij
de inschrijving kom ik erachter dat ik geen geld mee heb. Gelukkig kan ik lenen
bij de ‘Conniebank’ en kan ik toch nog een startnummer bemachtigen.
Terug
wandelend begint het even te regenen. In de verte zien we regenbuien hangen en
de regenboog wordt zichtbaar. Naast het parcours staat een vrachtwagen waarin
we ons kunnen omkleden. Ik besluit daar om toch mijn thermo-shirt uit te trekken. Ik weet dat ik het anders te
warm krijg bij het geploeter door de modder. Dit parcours is wel een pittige. We zijn al
gewaarschuwd voor de gladde bochten door Loes, die we bij de start tegenkomen
en even vragen hoe zij het gehad heeft tijdens de vrouwen wedstrijdafstand. Je
ziet vaak weer dezelfde gezichten van enthousiaste modderstampertjes die zich
over het parcours laten glibberen. Loes,
Willem en Hankie, Ad, Sjaak,Tim, Norbert en Jeffrey die dit jaar lid geworden
is van Hollandia en nog vele anderen.
Bij
de start staan we een tijdje te wachten op het startschot en zoeken we naar
vrouwelijke deelnemers. Dat zijn er niet veel, vijf maar. We
starten en Connie staat nog te rommelen met haar telefoon. Ze zet alles op
Strava en dit moet nog opgestart worden. Ik loop vast vooruit, want ze haalt me
toch wel in. Even later loopt ze alweer naast me. We gaan ieder ons eigen tempo en dit keer is
haar tempo hoger dan de mijne. Ieder rondje zie ik haar een stukje verder van
mij af lopen. Ik hou de woorden van Hanneke in mijn hoofd. “Blijven genieten
he!!! “ riep ze ons toe bij het eerste rondje. Ik loop lekker door de prut
tussen de bomen met hun herfstkleuren en ben diep in gedachte.
“goed
bezig hoor! “roept een loper naar mij als hij mij inhaalt. “Hoe zou hij dat nou
bedoelen?” denk ik meteen. “ Komt het toch weer door mijn grijze haar dat ze me
heel oud schatten als ze me zien lopen? Of loop ik toch teveel in gedachte en dribbel
ik bijna? Vind hij dat echt of is het toch cynisch bedoeld? Hij heeft namelijk
al een rondje meer gelopen van de vier dan ik. “ Ik zal het nooit weten, maar
het is ook niet belangrijk. Ik doe mee aan de cross in Grootebroek op de
langste afstand van ongeveer 9 km en loop bijna achteraan op het parcours. Omdat
ik er zo lang over doe zie ik de regenboog weer in de lucht komen en geniet nog
even van de natuur en de rust in de achterhoede.
Ik
zeg tegen mezelf:” Goed bezig hoor! “ en ik meen het echt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten