Hij reed daar aan de overkant van de weg met zijn grote tas
op zijn rug, dus een brugpieper, en kwam mij tegemoet met een slakkengangetje.
Zo kon ik een tijdje naar hem kijken. Hij had zijn handen van het stuur, want
dat staat stoer en zo slingerde hij op het randje van de weg. En ondertussen
zag ik waar hij mee bezig was.
Zijn gezicht maakte gekke grimassen en zijn mond bewoog alle
kanten op, maar zijn mond bleef dicht. Hij tuitte zijn lippen, rechtte zijn
rug, bracht zijn hoofd naar achteren en haalde diep door zijn neus adem. Ik
moest even aan Marijke van Helwegen denken met haar lipjes getuit en de
borstjes vooruit. Daarna liet hij een zacht rochelend geluid horen. Met al zijn
kracht liet hij de lucht uit zijn longen komen en bewoog zijn hele lijf mee met
die kracht. En zo liet hij de zo zorgvuldig op zijn tong verzamelde kwat naar buiten komen.
Vol overtuiging spuugde hij die rochel zo ver mogelijk als hij kon. Helaas was de
fluim iets te visceus met het gevolg dat het met een lange slijmdraad aan
zijn lip bleef hangen en daardoor op zijn volgens mij net nieuwe winterjas
terecht kwam. Ik kon die schaterlach die over mijn lippen ging niet bedwingen
en geërgerd keek de jongen mij na toen ik hem voorbij reed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten