Connie schreef een verslag van de triatlon in het clubblad. Ik voelde me zeer aangesproken natuurlijk en heb het volgende voor het volgende clubblad geschreven.
Parkcross,
onderdeel van het Roel-deVries circuit
Zondag
ochtenden, ze zijn zo stil, want er rijden geen auto’s langs het huis, geen
kinderen op de fiets, gewoon niets. Ik ben vroeg wakker, dat krijg je als je
ouder wordt, je hebt niet meer zoveel slaap nodig. De planten hebben water
gehad, de uitgebloeide bloemetjes heb ik al uit de geraniums geplukt, mijn ontbijtbordje al afgewassen en mijn
kopje koffie naar binnen geslobberd. Het belooft een lange dag te worden als ik
zelf niet iets ga ondernemen. Mijn breiwerk is nog niet af en die zou ik kunnen
pakken en nog wat pennetjes erop zetten, maar ach dat kan ik de komende week
nog vele malen doen.
Later in de
ochtend is er een klaverjasdrive, daar ga ik echt niet heen! Die mensen die
daar zitten weten altijd precies wat voor kaarten ik in mijn handen heb en
hebben de punten al geteld voor ik de laatste slag verloren heb.
Nee, ik weet
wel wat beters te doen.
Ik kleed mij
om en pak mijn fiets uit de hoek en hup, naar av Hollandia!!
In de
kantine is het al druk met inschrijvingen. Ik schrijf me in voor het grootste
rondje, want dan kan ik de langste tijd genieten. Wel bang natuurlijk om als
laatste binnen te komen , maar ach wat kan mij het ook schelen, ik ben de
jongste niet en er moet toch iemand de laatste zijn.
Naar het
park lopend langs het avondlicht zie ik ze zitten met hun breiwerk en de koffie
en ik loop daar langs in mijn pakkie, met mijn aangepaste schoenen en mijn
grijze haren naar de start.
Het is
prachtig weer om te lopen en er zijn veel deelnemers. De wedstrijd van de dames
is al begonnen en ik zie jonge meiden over de heuvels draven. Wat een mooi
gezicht. Ik geniet van alle mensen die er staan, de vrijwilligers die ons een
mooie ochtend bezorgen, publiek die komt kijken en de deelnemers van de langste
afstand die langzaam binnendruppelen. Ik wordt toch wel een beetje zenuwachtig omdat
ik nog geen deelnemende vrouwen zie.
Maar net
voor de start komt Connie aan schuifelen en in de verte zie ik Monique staan.
Even de
stramme spieren opwarmen en bij de finish aanmoedigen en dan naar de start van
het parcours. Ik hoor in de groep dat we een klein rondje moeten lopen en dan
twee langere rondjes. Goed onthouden, dan weet je waar je aan toe bent. Net
voor het startschot klets ik nog even met Bianca die haar eerste cross loopt.
Pang, daar gaan we en ik loop lekker verend over de bladeren die de drassige
grond bedekken. Wat is er mooier? Ik weet het antwoord: die ene hoek waar je
lekker door de blubber kan stampen. Dat is het echte crossen. Ik snap echt niet
waarom zoveel eromheen lopen. Die blubber, daar doe ik het voor! Het gaat
lekker, maar uiteindelijk komt Connie naast me lopen en zegt dat ze blij is dat
ik haar overgehaald heb om hieraan mee te doen. En tralala, daar haalt ze me
met gemak in. Ik probeer haar in het vizier te houden en dat lukt aardig. We
worden aangemoedigd door veel mensen op allerlei plekken van het parcours.
Ellie staat natuurlijk bij het blubberhoekje en als ik haar twee keer gezien
heb denk ik dat ik aan mijn laatste rondje bezig ben. Ik heb geen flauw idee
hoe lang ik al bezig ben en dus loop ik de heuvel op en geef nog even gas om te
finishen. Maar voorbij de bocht hoor ik dat ik nog een rondje moet!! HUH?? Nee
toch, maar ik ga toch maar weer een rondje. Ik herstel snel, maar ik zie Connie
niet meer! Ik moet toch eens leren om het parcours van te voren te bestuderen,
dan sta je niet voor deze verassingen. Maar goed ik mag dus nog een keer door
de modder, lekker joh!
Bij de
finish heb ik zelfs nog kracht over om een sprintje te trekken, want die vent mag
mij echt niet inhalen.
Ellen regelt
voor mij een pakje drinken en een koekje die we daar aangeboden krijgen en bij
Theo haal ik wat water. Ruud heeft de
getallen meteen in de computer en Hugo rijdt de uitslagenmappen naar de baan.
Wat een organisatietalenten
hebben we bij Hollandia!
Toch jammer
dat die vijf stoere vrouwen waarvan een paar (volgens Connie) bijna bejaard
zijn buiten de enveloppen(prijzen) vallen.
| VRECR, 7,8 KM VROUW | |||||
| Plts | Naam | GJ | Woonplaats/Vereniging | Tijd | |
| 1 | Inge Smit | 1965 | Hoorn Nh | 37:00 | |
| 2 | Connie Vertegaal | 1966 | Zwaag | 39:41 | |
| 3 | Anja Stroet | 1963 | Zwaag | 41:20 | |
| 4 | Monique Brattinga | 1962 | Opmeer | 44:26 | |
| 5 | Bianca Houben-Haring | 1983 | Blokker | 47:53 | |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten