Ik ben een analist op
het Klinisch Chemisch Laboratorium van een ziekenhuis. Een bepaald deel van
mijn werkzaamheden is het prikken op de poli. We nemen bloed af voor onderzoek
en de mensen komen via een nummersysteem bij ons in het bloedafnamekamertje.
Zo zag ik vandaag een dametje mijn kamer binnenkomen. Ze zag
er netjes uit met haar mantelpakje en parelketting. Blauwe jas en een mooie
tas.
Ik bracht haar gegevens in de computer en begon met de
afname, waarbij ik vraag om een vuist te maken met haar hand. “ dat lukt niet
helemaal goed” zei ze tegen me. Ik zag dat ze haar vingers moeilijk kon buigen.
Ik dacht aan mijn moeder die ook artrose in haar handen had. Ze had altijd veel
gewerkt in het huishouden en genaaid. Ze was ook de oudste van een groot gezin
en had daarna zelf nog zeven kinderen gekregen, dus genoeg te doen. Ik zag mijn
moeder met haar emmers en dweilen. Met dit beeld voor ogen zei ik tegen het
dametje dat ze waarschijnlijk veel had moeten wringen met haar handen.
Er kwam een glimlach op haar gezicht en haar ogen glommen
toen ze vertelde dat ze veel avondjaponnen had genaaid en dat ze gewerkt had
voor Edgar Vos. En daar kwamen de
verhalen over haar werkzaam verleden,
het patroon tekenen en fijne steken naaien, allerlei soorten stoffen en
pailletjes en dat ze nu nog kon genieten
van het maken van mooie kleding. Helaas viel het nu niet mee om met haar artrose handen te naaien. Ze liet me haar vingers zien en
deze waren op de gewrichten duidelijk verdikt. Ze miste een vingertopje doordat
een speldenprik was gaan ontsteken. Ze was trots op het feit dat ze altijd haar
eigen bedrijfje heeft gehad en in opdracht
heeft gewerkt. Ze was een van de eerste ZZPers. Vroeger had ze nog wel
graag op kantoor willen werken zoals haar dochters nu doen. Maar ze was toch
wel blij dat ze in dit vak terecht was gekomen, want dan maak je tenminste iets
wat mooi is. Ze was haar vader dankbaar dat hij zag wat haar talent was en dat
hij haar naar een goede opleiding had gestuurd om zelf patroon te tekenen en
alles zelf te kunnen maken wat ze wilde. Ze had er goed haar brood mee verdiend en daar was ze maar wat trots op.
Helaas zat de wachtkamer vol met mensen en kon ik niet meer
langer met haar in gesprek.
Zo weet je maar nooit wie er je kamertje binnen kan
stappen op een ochtend op poli 7.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten