Ik heb mijn kop er over gebogen over de vraag waarom nu pas de kop eraf is.
Eindelijk had ik weer de kolder in mijn kop om daadwerkelijk
9 uur bij de West-Fries te staan en dat
met een verkort weekend. Ach zo’n uurtje zal de kop niet kosten.
De winter is nogal koppig en wil in maart zijn staart
roeren. Dus schijnt de zon in november en vriest het de oren van je kop in
maart.
Maar met genoeg kleren van kop tot teen aan stond ik bij het
kastje naast de parkeerplaats. De waakhond
van het kamp bleef blaffen. Mijn kop stond hem niet aan.
Ik durfde “Hou je kop !” te zeggen omdat er een hek tussen
ons stond.
Op de kop af 9 uur kwam Connie aan rijden.
Ik dacht bijna dat ik de kous op mijn kop zou krijgen en dat
ik als een kip zonder kop in mijn uppie door de kop van Noord Holland zou
rijden.
Maar het gevoel van zelfmedelijden kon ik de kop indrukken
dankzij Connie.
Links of rechtsom werd een soort kop of munt spelletje . We
hadden Volendam in ons kop zitten, maar onze fietsen gooiden de kop in de wind
en zo belandden we in het heerlijke gebied van eilands en mijze polders. Geen
van beide had ambitie om op kop te rijden dus deden we rustig aan. We reden ons
bij lange na niet over de kop en onderweg een koppie thee ging er ook wel in. Een appeltaartje voor ons samen was ook erg
lekker bij het koppie. We hadden bijna een goedkoop rondje op de kop getikt,
maar we kwamen op tijd erachter dat het taartje er niet bij geteld was. De
kastelein was ff met zijn kop er niet bij.
We kwamen niet met de kous op de kop thuis, want we waren erg tevreden
met ons inrijrondje van op de kop af 55 kilometers.
Op de foto een selfie van onze fietsen omdat onze koppen
nogal verwaaid eruit zagen.
Als jij zegt dat je dit een heel mooi selfie vindt sla je de
spijker op zijn kop.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten