Heb je de boeken van Harry Potter gelezen? Daar komt een
boom in voor die alles wat in zijn buurt komt wegslaat met zijn takken. Dat
vind ik nou zo eng he! Dat ding heeft veel meer armen dan een mens en hij is
ook veel sterker. Hij doet zich voor als een dood ding, maar ondertussen staat
hij paraat om een mep te geven. Gelukkig
overleeft Harry deze scenes iedere keer weer, zodat het verhaal weer verder kan
gaan. Er zijn ook bomen die dingen van je afpakken en verschuilen. Als je geen
Harry Potter heet moet je toch echt van goeden huize zijn om het terug te
krijgen.
Zo verdwijnen er badmintonshuttles, ballonnen, ballen,
vliegers en ander speelgoed dingen in bomen en heggen. Ze zijn niet terug te
vinden tussen die bladeren. Net alsof die boom denkt: “ik heb hem en ik hou
hem, lekker puh!” Pas in de herfst worden ze weer zichtbaar of ze worden door
de wind eruit gewaaid. Dat is een machtsspel tussen de wind en de boom.
Ik ging gister met zoon Rick even naar mijn grote zus.
Lekker op de fiets langs de AC de Graafweg
en hadden een klein beetje tegenwind. We fietsten voor het eerst door de tunnel
die op het Verlaat is aangelegd. Wat een bouwproject is dat geweest om dat
allemaal aan te leggen. Het is nu heel
mooi geworden, maar ik mis wel de bomen die er ooit stonden. Ik weet nog goed dat we een hele groep vogels
allemaal tegelijk zagen opvliegen uit die bomen. Ze hadden daar verscholen
gezeten tussen de bladeren te wachten op het startschot. Bij mijn zus was er
een schoonmaakwoedeaanval gaande en wij stoorden ze tijdens een heftige
stofzuigsessie. Maar de stekker werd eruit getrokken voor een koppie. We zaten
nog maar net toen we wat schapen langs het raam zagen lopen. De buurman was
niet thuis, dus toch maar even naar buiten om te kijken wat er aan de hand was.
De schapen waren dus losgebroken en met vereende krachten en
valtechnieken werden de schapen op een weiland gelokt. Dat daar de ram stond
was van later zorg. Het spreekwoord over die dam en schapen werd me heel
duidelijk gemaakt, want ze liepen elkaar continu achterna of probeerden de
kortste route naar elkaar toe te vinden. Uiteindelijk was er nog maar 1 Schaap
niet over de dam en deze probeerde bij
de anderen te komen door met haar kop
tegen het hek aan te rammen. Helaas lukte dat niet, maar de reddende handen van een sterke man tilde
haar op en zette haar over het hek. Daarbij bleef het schapenpootje even hangen
in een touw wat daardoor weg zwiepte en tegen Rick zijn gezicht aan klapte. Het
deed hem gelukkig geen zeer en zo liep het goed af. Trots en stoer liepen we weer naar binnen naar de
koude koffie. Aan tafel napratend zagen we opeens dat Rick geen bril meer
ophad. Ai, dat zwiepende touw had zijn bril gegrepen! Weer met zijn allen naar
buiten, dit keer niet voor schapen maar voor een bril. Het touw had hem losgelaten en nu moesten we
zoeken in het hoge gras.
Dat was als een naald in de hooiberg, maar toch doe je het
wel. Na een hele zoekactie begonnen we het op te geven. We liepen al terug naar het huis toen ik
opeens in mijn ooghoek iets zag in de boom. Geen shuttle, bal of ballon, geen
vlieger maar…. een bril.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten