Wasgoed

Tijdens een gezamenlijke schrijfochtend  kregen we de opdracht om iets dagelijks of iets wat gewoon in je huis aanwezig is te omschrijven.

Ik had iets geschreven over een portemonneetje wat mij dierbaar is.

Wat opviel was dat een paar het hadden over het wassen van kleren.

Dat verbaasde mij niets, want toevallig was er buiten iemand wasgoed aan het ophangen. Dat inspireert natuurlijk om erover te schrijven.

Een van de schrijfsters omschreef het wassen als het ultieme geluksmoment…….

Tja, helaas, ik heb dat gevoel  niet zo tijdens het wassen.

Ik zie het als iets wat ik doe, omdat het moet en dat steeds maar weer terug komt. Er komt geen einde aan die was. Als het ene stapeltje in de kast ligt is de volgende alweer uit de kast. 

Toch kan ik erg genieten van het beeld van wasgoed aan een lijn dat in de tuin wappert in de wind.

Mijn moeder was erg goed in was ophangen op maat en kleur.  Het hing altijd geweldig mooi aan de lijn. Ik heb het niet van haar overgenomen. Mijn tuin is te klein en te vol met bomen om kleren te laten wapperen.

Wel heb ik de droger weggedaan omdat ik best zonder kan.  In mijn kamer hangen  9 lijntjes waaraan veel was kan hangen. De was hangt nu lekker boven mijn hoofd en dat geeft wel een gezellig sfeertje in mijn schrijfkamer. Ik heb als het ware altijd slingers hangen boven mijn computer.  Gezellig toch!

En na het wassen komt het opvouwen. Zoonlief heeft nu les in vouwen van de was. Het gaat al wat beter, maar hij heeft er niets mee. Dus het zal nog even duren voor hij het doet zoals ik zou willen.

Waar ik niets mee heb is het strijken. Ik maak het leuk met veel muziek en zing zo de overhemden glad, de broeken in de plooi en de jurken weer strak. De judopakken mogen de mannen zelf doen, maar dat doen ze niet.  Ik strijk de broeken glad met de hand en leg ze strak op de plank. Dat vind ik voldoende en mijn mannen hoor ik er niet over klagen.

Vroeger toen ik klein was hing er weleens was op de overloop. Als ik in mijn bed lag en daar naar keek werd ik er altijd een beetje bang van. Mijn fantasie sloeg op hol en je wilt niet weten wat ik er allemaal  in zag.  Engelen en monsters, ze kwamen er allebei in voor.

En zo is het met was.  Soms hebben die kleren vleugels van engelen,  die mouwen, sokken en lakens die zo lekker naar beneden hangen. Maar soms is het een monster, die niet te overziene stapel was. 

De was

wit, bont, wol en fijn

nooit af

het zal er altijd zijn

wasgoed

uit de trommel aan de lijn

met knijpers vastgeketend

geordend van groot naar klein

gewassen kleren

wapperend in de wind

de lijn omhoog gestoken door een stok

dat zag ik iedere maandag als kind

Kleren schoongewassen

op de stapels in de kast

dat allemaal te danken
aan de vrouw die alles wast