50+1

Ik ben een vrouw van 50+1en ga om met leeftijds genootjes.
Op die leeftijd krijg je te maken met pubers die niet hun weg kunnen vinden,  reorganisaties op je werk en ouders die van alles mankeren en zorg nodig hebben.
Bijna al mijn vrienden zijn bezig met hun ouders. Rijden hun moeder naar de dokter, de vader naar de specialist, doen pogingen om moeder te laten onderzoeken op dementie en worden heen en weer geslingerd tussen het gezin en de ouders. Ruzie met broers en zussen die het heel anders zien hoe het met pa of ma gaat of verwijtend wijzen naar die zus die geen moer doet voor pa.
De kinderen redden zich wel, denk je dan. Maar ze hebben ook weer aandacht nodig en daar kom je weleens wat laat achter, want je bent zo met moeder bezig. Op het werk wordt je de oude garde en je moet maar hopen dat je mee kunt blijven gaan met de enorme snelle ontwikkelingen, anders lig je er bij de volgende reorganisatie uit.
Af en toe moet je extra vrij vragen voor de verzorging van je ouders of gesprekken op school van de pubers en zo mis je weleens een belangrijke vergadering wat weer niet goed is de beeldvorming van je inzet voor het bedrijf.
Het is passen en meten met de tijd  en dan moet je ook nog genieten, want je kunt zomaar een keer wat mankeren en je hebt nu geld en gezondheid. Dus maak je tijd voor een uitje, sport je je de blubber, dit ook om het lijf in goede conditie te houden en betaal je je blauw aan theater, terrasjes restaurantjes en bioscopen.
En dan hebben we de toestanden met uitkeringen. Degene die de pech hebben gehad om meegesleept te worden door de crisis en zonder baan thuis komen te zitten. Die hebben geen geld meer voor die uitjes. Verplicht solliciteren, steeds je verantwoorden en uitkijken met wat je doet. Dan mag je opeens de oude buurvrouw niet meer helpen omdat je dan fraude pleegt.  Om me heen zie ik mensen depressief worden van alle ellende die over hun heen komt.  Iedereen krijgt wel wat waarmee ze moeten leren omgaan. Iedereen wordt geconfronteerd met de wantoestanden in de zorg.
Ik dacht dat de tropenjaren de eerste drie jaren waren van de kinderen, maar ik denk dat de jaren rond de vijftig mij meer grijze haren hebben bezorgd als ik niet al grijs was.