L

Lars,

Ik kijk weer uit om naar je toe te gaan.
Ik kom binnen
en als je naar me toe komt lopen
en mijn naam noemt
loop ik meteen met je mee de kamer in
waar het bed staat.
zonder woorden begrijp ik
wat je wilt van mij
en zo zit ik op het bed.
Je staat achter mij,
ik doe precies wat je zegt.
Toch is er enige weerstand in me,
een stemmetje die zegt:
doe het niet!
Maar we gaan door,
ik adem in,
houd mijn adem vast
en adem diep uit.
Op dat moment
trek je aan mijn arm
en ik voel
mijn bekkenbotten
over elkaar heen knakken
en dat is
wat je wat wij wilden bereiken,
het si gewricht
weer losmaken.
Blij dat het weer gelukt is
ga ik zonder pijn
op de fiets naar huis