Duurzaam en milieubewust

Duurzaam en milieubewust zijn termen die veel gebruikt worden in het nieuws.

Iedereen is er mee bezig, maar toch ook weer niet. Om de groei in de economie in stand te houden kopen we nieuwe dingen en gooien de oude weg. We kopen en verbruiken en de bedrijven willen nog meer verkopen en maken het zo aantrekkelijk mogelijk. Zo zie je in de supermarkt komkommer liggen in cellofaan, iedere paprika apart verpakt in glimmend plastic en de ontbijtkoekjes per plakje verpakt met Snelle Jelle erop gezet. Dan moet je wel snel gaan als je dit eet. De reclame is daar heel stellig in.

Afgelopen weekend deed ik mee met de halve marathon van Egmond. Duizenden lopers stonden in de sporthal zich voor te bereiden voor de wedstrijd. Uit iedere tas kwam een plastic flesje met sportdrank, een Snelle Jelle, gelletjes voor onderweg en een plastic poncho tegen de wind in het startvak. Bij de start stonden een groot aantal vuilnisbakken vol met poncho’s die de lopers daar achterlieten. ik had een oude trui mee die ik daar op een tafel achterliet in de hoop hem weer terug te vinden.

Je loopt door het dorp vol met enthousiaste supporters en schuift het strand op. Onderweg zie je dan handschoenen, petjes en mutsen op het zand liggen die achtergelaten worden. Het strand was een zwaar parcours dit jaar. Veel rul zand en weinig plek op de harde delen van het strand. Ik ben niet erg spaarzaam met mijn energie over het strand gegaan, teveel keren van links naar rechts gelopen en dat kost veel energie. Ik was verkouden, maar ik had me opgegeven en wilde toch wel graag mijn traditie in ere houden om mee te doen. Mijn lijf sputterde tegen, ging op de spaarstand met het gevolg dat ik bijna niet vooruit kwam. Het was niet leuk om te ondervinden dat mijn lijf me wilde sparen, maar ik legde me er maar bij neer. Na 7 km strand klim je de duinen in en daar kwam ik bijna niet meer vooruit. Tjonge jonge, ik leek wel een oude vrouw. Achter me liep een coach die iemand de heuvel op praatte. Ik luisterde maar naar haar en zo kwam ik toch op de top. “En nu lekker rustig de lucht uitblazen” zei de coach en automatisch deed ik wat er gezegd werd. Met een mooi zweefmoment liep ik de heuvel weer af en zag daar de eerste gelletjesverpakkingen al liggen op de grond. Ik werd er een beetje droevig van. Ik had ook twee gelletjes mee en vond dat ik er aan toe was er eentje te nemen. En daar loop je dan met dat zakje in je hand. Op de grond gooien stond me tegen, want het was geen verzorgingspost waar alles meteen opgeruimd zou worden. Een supporter stond langs de kanten en ik vroeg of zij mijn zakje aan wilde nemen in verband met het milieu. Ze nam het spontaan aan en ik weet zeker dat hij in de vuilnisbak terecht gekomen is..

Bij de drinkposten kregen we Isostar en water in kartonnen bekertjes. Om de posten heen werd door vrijwilligers de troep meteen opgeruimd. Het was fijn dat het drinken niet te koud was. Toch mooi dat er zoveel mensen bezig zijn met dit evenement.

Dit keer werd ik alleen maar ingehaald. Ik begon er al aan te wennen toen ik na 12 km aangetikt werd door mijn hardloopmaatje Connie. Ze was 5 minuten later vertrokken en haalde mij met gemak in. Nu kwam dat ook wel een beetje door mijn sanitaire stop waarbij ik weer wat minuten verloren had. Ze hobbelde lekker door en voor ik het wist verloor ik haar weer uit het oog.

Bij de 16 km bedacht ik dat ik toch liever thuis als een dood vogeltje onder mijn Ikea dekentje op de bank had willen liggen. Ik kreeg al een visioen van heerlijke kussens  en die  warme rode deken. Ik had de neiging om mijn ogen dicht te doen, maar ja, dat gaat natuurlijk niet als je je in een horde lopers bevindt. Recht zo die gaat, ingehaald, ingehaald en ingehaald. Iedereen stoof langs mij heen. Een paar keer haalde ik iemand in die het nog slechter had dan ik. Ik bleef wel gewoon doorlopen, maar op de Bloedweg kreeg ik kramp in mijn kuit. Ik concentreerde me op mijn ademhaling en probeerde de ontspanning te vinden. het lukte me om door te lopen en de kramp weg te krijgen.  Na de Bloedweg is het nog maar een paar kilometer waar je gedragen wordt door het publiek. Bij de finish zag ik de klok met een in mijn ogen dramatische tijd. Wat was ik blij dat ik over de finish ging. Meteen liep ik naar de tafel waar ik mijn trui neer had gelegd. Helaas waren er nog velen die daar hun trui of vest opgegooid hadden. Ik kon hem niet meer terugvinden helaas. Connie had haar vestje wel weer gevonden. Dat vest komt altijd als een boemerang weer bij haar terug.  Verderop stonden de tafels waarlangs je moest lopen en kreeg je een flesje met sportdrank en je medaille.

Wat me zeer verbaasde is dat er ook dozen stonden met poncho’s.

Ik deed mijn jasje weer aan die ik om mijn middel had geknoopt en mijn handschoenen en mutje die ik in mijn zakken had gedaan en keek om me heen. Ik zag komkommers en paprika’s in allerlei kleuren voorbij gaan.

Oh nee, het waren lopers met een hoesje erom.

Onderweg tussen al die wapperende plastiekjes bedacht ik dat ik dit jaar extra lang van de halve marathon van Egmond heb mogen genieten, ik kwam namelijk een kwartier later binnen dan de voorgaande jaren. Dat is toch lange-duur-zaamheid.