Deze ochtend was het mooi helder vriesweer. Normaal
gesproken train ik op woensdag avond en ga ik buiten de baan om een rondje
lopen met een groepje.
Maar gelukkig is het
ook mogelijk om bij Hollandia op de woensdagmorgen te trainen. Deze training is
ontstaan door een groep oud-leden die na hun pensioen wilden trainen, de
Vereniging Oud Clubleden. Zij werken met een strippenkaart, maar de leden van
Hollandia mogen gewoon mee trainen.
Ik had niets op mijn agenda voor deze mooie ochtend en besloot gebruik te maken van deze mogelijkheid.
Vlug de hardloopkleren aan, sjaal, muts, wanten aan en op de
fiets naar de baan.
Ik werd bij de poort al verwelkomt door Rene Rijs met een
vriendelijke lach.
Ik dacht dat ik op tijd was, maar de training begon niet om
half tien maar kwart over negen. Ik was dus een beetje te laat. Met Ruud liep
ik naar de groep toe die al wat aan het dribbelen was. “hallo!” zei ik en
meteen werd er door een aantal het liedje gezongen van de Luizemoeder. “Hallo
Allemaal! Wat fijn dat je er bent… “
De stemming zat er alweer in. Loes deed de training, zij
deed voor en wij deden na, maar wel kletsende voort. Geluisterd naar de
trainster werd er niet, want er viel weer een week lang gesprekstof te
bespreken.
De Cappuccino zelfgemaakt met geklopte melk, de Nespresso,
vakantie, camper huren, kippen en eieren,
kleinkinderen, oppassen, ziek en zeer, alles werd uitgebreid besproken
terwijl we de loopoefeningen deden.
Loes trok zich er niets van aan en ging door met haar
schema. De gezelligheid staat hier hoog
in het vaandel, maar er werd evengoed getraind.
Het programma was voor iedereen hetzelfde: 5x(3x300 meter),
honderd ertussen en 200 tussen de 3x300tjes.
Toch wel lekker om in de ochtend te lopen, ik liep lekker
door met Ruud, Martine en Theo.
Ondertussen liep de kip die toch een haan was langs de baan
te pikken in de grond, de specht probeerde een gat te timmeren in de lampenkap
en de deksel van het springkussen lag als monument ter herinnering aan de storm
van 18-01-18 verfrommeld op de sponsoren borden die aan de dranghekken hadden
gehangen.
de zon bleef schijnen, de vorst bleef vriezen, de lopers
liepen en de monden praatten tot Loes ons melde dat in de kantine de koffie en
thee vergezeld zou worden met taarten van de jarigen.
Ad, Jan en Olga hadden prachtige eetbare kunstwerken
uitgestald op tafel.
Er werd gezongen voor de
jarigen en geapplaudisseerd voor de kampioen kogelslingeren.
Het was weer een feestje om te mogen trainen bij de VOC.
Met Theo reed ik een stukje mee naar huis die blij was dat
het weer goed ging met Andrea, zijn vrouw. Vrolijk sloeg hij af bij het
fietspadje en ik reed langs de kerk en de peuterspeelzaal. Daar zag ik een
groepje peutertjes aan een touw geklampt lopen tussen twee peuterjuffen. Het
was een aandoenlijk tafereeltje.
Toen ik op gehoorafstand van hen fietste hoorde ik vandaag voor
de tweede maal hetzelfde liedje.
Ze zongen namelijk: “Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent…”
Een liedje die dus favoriet is voor alle leeftijden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten