ff mopperen

Het was een donderdagavond eind mei.

Ik kwam terug van een avondwake en werd door mijn twee zonen in paniek ontvangen toen ik thuis kwam.

waarom neem je de telefoon niet op? ik heb je 8 keer gebeld, gewatsapped en gesmst. Helaas had ik voor de avondwake mijn telefoon uitgezet en niet meer aan.

De sportschool had gebeld dat Wim onderweg was naar het ziekenhuis met de ambulance. Er was iets met zijn knie, maar ze wisten niet precies wat.  Ik ging snel naar het ziekenhuis en trof Wim daar op een bed aan in kamer 6. Hij verging van de pijn, had  op de sportschool al heel wat pijnstillende middelen gehad. . Hij vertelde dat hij wel 20 minuten heeft moeten wachten voor de ambulance kwam. Dit kwam doordat er een eigenwijze tante  van 112 hem verwees naar de huisartsenpost en bleef aandringen om hem zelf te vervoeren. Het heeft veel tijd gekost om haar ervan te overtuigen dat het onmogelijk was om hem zo te vervoeren. Het ambulance personeel was daar ook heel verontwaardigd over.

Hij ging op de foto en al gauw bleek dat het goed mis was. Ik keek even over de schouder van de arts en zag de knieschijf op een andere plek liggen dan waar hij hoorde. Dat kon ik als leek zelfs zien.

Hij werd opgenomen en ik haalde even wat spullen van thuis voor hem op.

De volgende dag bleef Wim de hele dag nuchter omdat hij ieder moment naar de operatie kamer gereden kon worden

Helaas was er maar 1 operatieteam aanwezig, vanwege studiedagen. Het werd pas zaterdagochtend dat hij geholpen werd.

De pees en bot werden met elkaar verbonden met een ijzerdraadje en gehecht.

Toen hij bijkwam gaf hij iets teveel pijn aan en werd er op de IC  een pijn blok gezet.

Hij kwam rond half drie weer op de zaal terug.
Tijdens het verblijf in het ziekenhuis zag hij hoe het er allemaal aan toeging. Ik werk zelf in dat huis, maar als ik hoor hoe hij het ervaren heeft schaam ik me er wel voor.

Hij had veel pijn. Zondag moest hij evengoed even oefenen met de fysiotherapeut. Maandag ook weer en dat terwijl hij misselijk was van de pijnstillers. Hij dacht dat hij iedere keer om zou vallen naar links. 

Hij kreeg pillen in een potje aangereikt maar geen water om het door te slikken.

Hij kreeg een bak water met een washandje op zijn tafeltje en moest het daar maar mee doen. Hij kon nog niet zoveel, want hij werd misselijk als hij overeind kwam.  Pas de laatste dag werd hij geholpen bij  het wassen.

De schoonmaakster kwam iedere dag langs met de wisser om de vloer te doen, maar ging alle dagen keurig met de wisser langs de propjes papier die in een hoek lagen. Wat zal er in het protocol  staan?

De arts gaf maandag aan dat hij de volgende dag naar huis mocht. nou ja mocht, Wim zag dat nog niet zitten, maar hij moest naar huis.

Ik regelde dat ik een vrije middag had.Ik heb thuiszorg opgebeld en heb daar een rolstoel en bed besteld. Dat is allemaal goed geregeld. Ik haalde hem op, maar toen had de verpleegster hem al de medicijnlijst gegeven en even uitgelegd hoe die in elkaar zat met een recept dat we bij de apotheek op konden halen.
Wim was weer misselijk en het drong niet echt door wat ze had gezegd.

Bij de apotheek kregen we grote verpakkingen pillen en spuiten mee.  Thuis bleef hij misselijk en al gauw hadden we in de gaten dat het van een van de pijnstillers kwam. Ik belde de afdeling en zij regelden dat ik een nieuw recept kreeg voor een ander medicijn.

Ik had nog dichte verpakkingen van het eerste medicijn meegenomen. Ik vroeg naar de bekende weg toen ik als antwoord kreeg dat deze medicijnen zouden worden vernietigd. Tjeeh wat een verspilling van gemeenschapsgeld!! Een dag later staat er in de krant dat er zoveel medicijnen verspild worden voor een abnormaal groot bedrag. Dat we nu natuurlijk  moeten bezuinigen op andere medische zorg is wel logisch. De farmaceuten varen er weer wel bij.

Na een week zou volgens de medicijnlijst gestopt moeten worden met deze pijnstiller.

Zo gelezen zo gedaan en prompt nam de pijn toe.

Even overleggen met het ziekenhuis, maar deze verwezen mij door naar de huisarts.

De assistente van de huisarts was een beetje gepikeerd dat ik dit vroeg. Zij verwees me door naar het ziekenhuis. Zij hadden hem geopereerd, dus die nazorg moesten ze ook maar doen. De huisarts had ook nog geen bericht binnen gekregen van het ziekenhuis voor in hun status. Ik begon over een kastje en een muur en toen draaide ze wel bij. Ze zou het vragen aan de arts en die zou dan wel contact opnemen.

Na 2 weken moesten de hechtingen eruit gehaald worden en omdat hij op zaterdag geopereerd was vroegen we ons af of hij op vrijdag kon komen om de hechtingen eruit te laten halen. Ik belde woensdag alvast even de huisarts op met deze vraag. Weer kreeg ik dezelfde lieftallige assistente aan de telefoon. Ze herkende mijn stem niet  en toen ik over vrijdag begon zei ze dat de praktijk dan gesloten was en dan moest ik maar maandag komen. Dan moest ik werken en dus kon dat niet.  Ik vroeg of het dan donderdag kon. Ze zou me hierover terugbellen. Na de middag belde ik haar terug met de vraag of ze wat wist. Ze gaf me een telefoonnummer van de plaatsvervangende huisarts en toen ik daar naar toe belde kreeg ik te horen dat zij alleen de spoedgevallen overnamen en dit vond de assistente geen spoedgeval. ze ging de vraag neerleggen bij onze huisarts en ik zou ervan horen. Later in de middag belde ik naar de huisarts over de medicijnen en over de hechtingen. De assistente vertelde dat ze de vragen bij de arts had neergelegd, maar dat deze arts de hele middag niet meer aanwezig zou zijn.

Ik werd toen wel even een beetje bij de hand en ze begreep dat ik dit niet meer leuk vond. Ze zou een andere huisarts hierover inlichten.

Algauw werd ik gebeld door de huisarts en kreeg duizend maal excuses voor alle ongemak. We mochten gewoon op vrijdag komen en werden goed geholpen en ze begreep onze frustraties.

Nu moet Wim rusten goed eten en vooral niet druk maken. We gaan hopen dat hij gauw weer op de been is. 

Hij is een Stroet, dus het komt wel goed.