Ik las het boek weeffout. Het is een puberboek, maar wel een
mooi boek die je aangrijpt en waar veel filosofie in zit. De zin van het leven?
Ik heb hier in huis twee 50ers horen praten die met deze vraag worstelen en
zelfs tot wanhoop gedreven door deze vraag.
Wie het weet mag het zeggen en iedereen zegt wat anders.
De wereld is een vergaarbak van ellende en het komt heel
dichtbij met de crisis, IS, oorlog en terreur. Natuurlijk is dat heel zorgelijk
en vraag je je af waarom mensen dit als hun levensvervulling zien.
Ik hou het op vergaren van geluksmomentjes. Die kleine
gelukjes, je moet ze wel zien.
Vanochtend reed ik langs een parkeerplaats met vrachtwagens.
Chauffeurs waren daar bezig met hun ontbijt en voorbereiding van de nieuwe dag.
Ik kon me niet bedwingen om even te zwaaien en ik kreeg een zwaai terug. Werd
ik toch weer blij van.
En misschien vond hij het ook een goed begin van deze
nazomer dag in september.
Op het werk kreeg ik een complimentje over mijn haar en
tegelijkertijd vertelde deze meneer dat ik hetzelfde haar had als een goede
kennis van hem. Ik zag in zijn ogen iets glinsteren. Heb ik toch weer een
herinnering losgemaakt met mijn aanwezigheid.
Daar wordt ik dan ook weer blij van.
geluksmomentjes, ik rijg ze graag als glitterkralen aan mijn
kettinkje dat leven heet.
Het boek weeffout zet ik op mijn lijstje. Geleend van Connie
en in het begin viel het boek al uit elkaar. Het boek was dus al beleefd. Ik
wilde het gister terugbrengen, maar toen ik bij haar huis kwam zag ik dat haar
man lag te slapen op de bank. Ik heb dus maar niet aangebeld en ook het boek
maar niet door de brievenbus gegooid, want dan zou hij wakker kunnen worden. Dus draaide ik me om en liep op mijn tenen
naar mijn fiets. Krtch, krtch, krtch. ze hebben daar een grint pad voor het
huis.
Zo kan ik toch niet als een ninja wegsluipen !!

Geen opmerkingen:
Een reactie posten