Als ik aan Texel denk dan denk ik aan schapen, kleine
dorpjes, grasland, duinen, zee strand en zeehondjes die met hun koppie boven
het water uitsteken. Kortom, een plek waar je helemaal tot rust komt en waar je
de stilte kan horen.
Zaterdag 20 Juni, de laatste dag van de lente werd dit beeld
verstoord. De personeelsvereniging van het West Fries Gasthuis organiseerde een
uitje naar Texel. De inschrijving was enorm snel vol en vele leden keken met
lede ogen toe hoe de inschrijving gesloten werd. Zestig dames en heren hadden
geluk en mochten zaterdag om half tien met de boot mee. Het varen op de heen en
weer boot deed hen Drs. P gedenken en het gaf meteen al het gevoel van een
schoolreisje. Er waren negen dames van het klinisch chemisch laboratorium mee
en ze waren daarom nogal luid aanwezig op de boot. Het was een enorm gekakel
aan de tafel en er werd hevig gediscussieerd. Alleen al over koffie of geen
koffie op de boot gaf al heftige taferelen. De boot bleef ondanks alles op
koers en kwam op tijd aan op het eerste eiland van TVTAS.
Op de parkeerplaats stonden ze al op hen te wachten, de
solexen van Marcel (hij heette toch
Marcel?) en ze kregen uitleg over het hendeltje, het knopje en het
gasgeefhandvat. Ze waren goede leerlingen en ze hadden het meteen door hoe het
werkte en zo zaten ze met hun Aldi en kruitvat of wat dan ook merk tassen in de
lekke fietstassen op de solex en scheurden over de weg naar Oudenschild. Ze
reden vol gas want ze waren aan koffie toe, maar in Oude schild was er op de
doorgaande weg geen café te bekennen. Slingerend door het dorp zag Jenny opeens
een terrasje aan de dijk en blijd als blik kwamen ze in “De zeven provinciën”
binnen. Er waren een paar fanatieke fotografen in de groep en meteen werd er
een appgroep gemaakt om de foto’s door te sturen en het wachtwoord van wifi
werd opgevraagd.
De koffie smaakte enorm lekker met de speciale Texeler koek
en de enige twee punten appelgebak die er nog waren in de voorraad.
De groep werd door de eigenares op de foto gezet en vort
daar gingen ze weer met enorme geluidsoverlast door Oude schild naar de Koog.
Er werd meestal met een glimlach naar hen gekeken, maar ook een paar keer
geërgerd. De eilandbewoners moeten toch maar omgaan met al die toeristen die
door hun prachtige natuur rondtuffen en zich niet altijd even keurig aan de
verkeersregels houden.
In of op de Koog zagen ze een mooi terras aan het strand en
meteen werd de wifi code weer gevraagd. Helaas was er geen ontvangst achter de
duinen.
De temperatuur van het zeewater viel mee, maar zeven
labdames waagden zelfs geen grote teen in het water.
De tocht werd voortgezet naar Den Burg, de hoofdstad van
Texel. Daar waren heel veel super leuke winkeltjes en de flesjes Kees Boontje
gingen rijkelijk over de toonbank.
De tijd begon te dringen om toch nog een terrasje te kunnen
pikken voor de overtocht en dus reden de labdames door naar Den Hoorn. Deze
keer ging de tocht door het natuurgebied Den Dennen.
Na wat klaproos fotosessies vonden ze een nieuw terras
achter Klif23 en daar werd gegokt wat het wifiwachtwoord was. Bijna goed, want
het was geen pannenkoeken maar pannenkoek.
En toen kwam het moeilijke moment dat ze afscheid moesten nemen
van hun betrouwbare solex.
Maar met de boottocht in het verschiet en nog een etentje in DenHelder bij Kade60 waren de tranen al gauw gedroogd.
Maar met de boottocht in het verschiet en nog een etentje in DenHelder bij Kade60 waren de tranen al gauw gedroogd.
Het was een dag die nog lang in het geheugen zal staan van
deze negen labdames.
De personeelsvereniging wordt heel hartelijk bedankt voor de
organisatie van hun daggie uit op Texel.
Anja Stroet
Anja Stroet
Geen opmerkingen:
Een reactie posten