Samen de Halve Triatlon

Samen met Connie maakten we dit verslag over onze ervaringen rond de halve triatlon.
Connie heeft hierin wel het meeste inbreng gehad. Ik was op het moment van schrijven meer bezig met de wc door een darminfectie.

Het was natuurlijk de ‘schuld’ van Gerda. Zij deed haar halve triatlon in Amsterdam op 26 juni 2016. Wij, Connie en Anja,  hadden meegetraind met fietsen en lopen en we zwommen op vrijdagavond weleens met haar mee.  Na deze spannende dag vond zij dat wij dat ook wel een keer konden doen. Ze trok ons over de streep, we beloofden dat we dat samen gingen doen.

Er was wel een klein probleempje: Bij de ICAN triatlon was een wetsuit verplicht en dan valt het niet mee om met ons schoolslagje twee kilometer te zwemmen. In juni begonnen we dus serieus te oefenen op de borstcrawl. In de Wijzend kregen we les van Linette en dat was best pittig. Met een klein groepje beginners deden we allerlei idiote oefeningen. Zwemmen met alleen je armen,  met alleen je benen, op je zij, schouder aantikkend, met plankje tussen de benen en meer gekkigheid. De eerste lessen kwamen we doodmoe uit het water of met dikke kramp in de kuiten. Maar heel langzaam ging het toch iets beter en we gaven ons op voor de ICAN triatlon van 25 juni 2017, die prompt een paar maanden na onze opgave failliet ging. Dus daar ging ons plan.

Wat nu. Er zijn niet zoveel halve triatlons en de paar die er waren, kwamen ons slecht uit. Henny kwam op het idee om de organisatie van de triatlon Abbekerk te vragen of we de halve op hun parcours mochten doen. We kregen toestemming en dat betekende dat we een half jaar extra de tijd hadden om te oefenen in het zwembad. We harkten, sputterden en ploeterden door in de Waterhoorn en de Wijzend. Maar de afstanden werden langer, de krampen bleven weg en de vermoeidheid werd ook minder.

Door dat zwemmen vergaten we weleens dat we ook nog een lange afstand hardlopen moesten trainen. Ondertussen fietsten we fanatiek met de Rondtollertjes mee en leerden we gelletjes eten en drinken tijdens het fietsen. Het is een hele wetenschap hoeveel en wanneer je moet eten en drinken.  Connie dronk Roosvicee met wat zout erin, terwijl Anja experimenteerde met isotone drankjes. De gelletjes, repen, bananen en krentenbollen werden gespreksonderwerpen.

Er zitten heel wat uurtjes trainingsarbeid in de voorbereiding. Soms dachten we weleens “tjeetje waar gaat dit over”, maar we gingen gewoon weer door.

En toen was het ineens zondag 3 september. 

Half Nederland zal nog in bed hebben gelegen op het moment dat wij in het water sprongen van zwembad De Spetter in Abbekerk. Voor alle deelnemers van de Triatlon Abbekerk uit mochten wij starten. Klokke 7.45 begon ons feest en het duurde 5 uur 38 minuten en 32/33 seconden voor we over de finish kwamen. Na 105 schitterende kilometers zwemmen, fietsen en lopen.

We hadden het zwembad voor ons alleen en twee banentelsters waren extra vroeg naar De Spetter gekomen, speciaal voor ons. Het parcours was nog in opbouw toen we aankwamen, maar na ons zwemonderdeel, wat we in 45 minuten afwerkten, stond alles op zijn plekkie en was het een drukte van belang rond het bad.

Was het spannend om te zien? Ik denk het niet. Connie ging als eerste van start, Anja volgde op een paar meter. En dat bleef zo. Ons tempo was gelijk.

Na een hectische wissel, nam Anja een voorsprong, die Connie na anderhalve fietsronde wist te dichten. We fietsten een stukje samen op,  maar de jury had ons meteen in de smiezen. ‘Bent u bekend omtrent de regels van het stayeren’’, vroeg een jurylid terwijl Connie even achter Anja hing. Een vluchtpoging en een plaspauze en vijf rondjes later gingen we toch weer samen de wissel in. En omdat het loopparcours zo ontzettend lange weg is in Abbekerk (de Vekenweg heen en weer) besloten we het hele eind gewoon bij elkaar te blijven.

Anoniem over het parcours gaan was er voor ons niet bij. De organisatie riep regelmatig om dat de vrouwen met de startnummers 499 en 500 bezig waren met een halve triatlon en of iedereen die maar extra wilde aanmoedigen. Waar wij kwamen gingen duimen omhoog en klonk uitbundig gejoel en ook de deelnemers van de achtste en de kwart triatlon klapten voor ons. Een dag lang hadden we een soort heldinnenstatus, wat natuurlijk nooit was gebeurd als we ergens aan een echte halve triatlon hadden meegedaan. Zelfs Connie’s moeder, die langs het parcours stond met volle bidons en bananen, deelde in de eer als ‘de moeder van de vrouwen die de halve doen’. Erg grappig.

Het was onze allereerste halve triatlon. Natuurlijk hadden we alle disciplines getraind, maar toch was het spannend. Aan de combinatie van 1,9 km zwemmen, 84 km fietsen en 19 km lopen hadden wij onze niet meer zo piepjonge lijven nooit eerder onderworpen. Hoe zou dat gaan? En natuurlijk protesteerde het gestel. Na de fiets-loop wissel is het lopen zelfs even een hopeloze beproeving, maar dat gaat over, weet iedereen die wel eens een triatlon heeft gedaan. Wij gooiden er een paracetamolletje in en om de zoveel tijd een mierzoet gelletje en we stopten bij elke waterpost. Verder was het natuurlijk een kwestie van gewoon doorgaan.

De zon scheen, het was bijna windstil en de wolkenluchten waren prachtig. Een mooiere dag voor ons sportieve hoogtepunt was niet denkbaar. Het keerpunt bij de Sijbekarspel was een tikje ver, maar kwam met elke stap dichterbij. Daar deelden we ons laatste gelletje. De laatste kilometers kwamen Gerda en Henny ons tegemoet en fietsten langzaam in ons looptempo mee naar de finish. Samen sjokten we op de finish af (zo voelde het althans) uitbundig aangemoedigd door onze supporters en samen gingen we er doorheen Tegelijk, al oordeelde de tijdwaarneming een seconde tijdverschil, in Anja’s voordeel. De revanche gaat er ooit nog van komen!