wolken

Er kwamen deze week herinneringen boven van mijn kraamtijd.

2 november 1995. Ik was bevallen van een gezonde zoon, er huppelde een peuter om mij heen die zijn broertje erg interessant vond en de schade van de bevalling viel enorm mee. De euforie van zo gemakkelijk bevallen en meteen weer alles kunnen duurde maar een paar dagen. Ik werd toen wakker met een scheef gezicht. Als ik lachte deed alleen de linkerhelft van mijn gezicht mee, de rechter bleef stoïcijns achter. Jeetje wat overkomt mij op deze roze wolk? Ik werd op een donderwolk geworpen, want ik dacht dat ik een hersenbloeding of iets dergelijks had gekregen. De huisarts schrok ook van mijn gezicht, maar na onderzoek bleek ik de ziekte van Bell te hebben en dus geen enge hersenschade.
Ik was enigszins opgelucht, maar wist ook nog niet of dat scheve gezicht over zou gaan. Het is een verlamming van de aangezichtszenuw die in de meeste gevallen veroorzaakt wordt door een virus.
Na de bevalling was mijn weerstand minder en was ik gevoeliger voor infecties. Dus liep ik in mijn kraamtijd rond met een scheve mond en hangend oog. De kraamvisite moest even uitgesteld worden omdat ik veel moest rusten. Het voelde allemaal zo tegenstrijdig. Ik voelde me zo sterk na de bevalling, maar mijn lichaam gaf iets anders aan. De eerste nachten wist ik niet dat het oog niet zou sluiten als ik sliep. Mijn oog droogde hierdoor uit. Ik moest mijn oog afplakken met een glaasje.
Zie je het voor je, borstvoeding geven in de nacht met een afgeplakt oog?
Gelukkig kwam na drie weken weer wat beweging in mijn gezicht en langzaam werd het beter. Ik was een van de gelukkigen waarbij het volledig herstelde, 15 % houdt er blijvende schade aan over.

3 september 2017. Ik had anderhalf jaar naar deze dag toe getraind. De drie sporten iedere week beoefend en zwemlessen gevolgd om de brostcrawl te leren. En opeens was er die dag dat alles moest kloppen om de halve triatlon in Abbekerk te kunnen doen. En het ging gewoon hartstikke goed. Ik zwom rustig achter Connie aan, fietste lekker door genoot van de mooie wolkenpartijen boven het parcours en samen met Connie liepen we toch wel enigszins gemakkelijk het loopparcours. Wat was het een opluchting dat het gelukt was in een supertijd. Ik leefde nog even in de roes, een soort van roze wolk, maar weer duurde dat maar een paar dagen tot dinsdagavond mijn darmen begonnen te sputteren en ik weer van mijn prachtige wolk werd getrokken.
Ik denk dat het komt door een glas bedorven sinaasappelsap, maar het kan ook de kip zijn die ik dinsdag had gegeten.  Ik weet het niet, maar ik leef nu even tussen bank en wc.
Ik had me voorgenomen om wat kilo's af te vallen na de triatlon, maar het hoefde nog niet zo snel hoor.
En ondertussen werd mij gevraagd of ik al in een gat was gevallen na de triatlon.
Dat gat is wel heel duidelijk aanwezig, iedere wcspoelbeurt weer!