Gewoon een straat

Gewoon een straat in Hoorn. In een nieuwbouwwijk.

Niets bijzonders, gewone mensen met gewone beslommeringen.

En toch……

Zo gewoon is het niet.

Ik zat vandaag vakantie te vieren in de tuin.

Hoor stemmen. Onze Poolse buurvrouw spreekt haar kinderen toe in het Pools.

Haar Amerikaanse man krijgt visite van collega’s.

Het zijn chinezen en fransen en dus wordt er Engels gesproken met vele accenten.

En af en toe een Nederlands woord erdoor. Het klinkt erg leuk en ik geniet mee van hun conversatie. Er wordt gevraagd wat voor job iemand heeft. Project manager. What  are you doing? Well, I manage projects.  So funny!

Tegenover me wonen een fransman en zijn vrouw die Franse les geeft. Even verderop wonen vriendelijke Marokkanen en daar tegenover weer een lieve Française.  Helaas is onze Chileense buurvrouw weer naar Chili vertrokken. Aan de andere hoek van de straat wonen chinezen.

We hebben buren waar het iedere dag heel gezellig is met veel kinderen en veel visite en er zijn mensen die met niemand wat te maken willen hebben.

Er zijn mensen waar het continu een chaos is in huis alsof er een bom ontploft is en er zijn mensen die alles op een rijtje hebben en waar niets, maar dan ook niets scheef ligt.

We hebben de deftigste mensen in de straat, maar ook die in hun blote bovenlijf over straat lopen met veel tattoos. Even verderop in de straat staat het onkruid hoog en is in die 8 jaar dat we er wonen nooit iets gedaan aan de tuin.

We hebben veel mensen die creatief bezig zijn. Schilderen en kunst met steigerhout.

Een gewone straat, maar toch wel bijzonder.

Want we leven heel prettig met elkaar in grote diversiteit op een heeeeeeel klein stukje Nederland.